Wyłączniki nadprądowe – podstawowe informacje

Charakterystyki B, C, D

Charakterystyka opisuje czas wyzwolenia wyłącznika w funkcji wielokrotności prądu znamionowego. Charakterystyka B działa najszybciej, D – najwolniej, dopuszczając duże prądy rozruchowe.

Prąd znamionowy i przekrój przewodu

Prąd znamionowy wyłącznika dobieramy do obciążalności długotrwałej zabezpieczanego przewodu. Najczęstszym błędem jest dobór aparatu pod moc odbiornika bez analizy parametrów kabla.

Zdolność zwarciowa

Wyłączniki modułowe oferują zdolność zwarciową typowo 6 lub 10 kA. W obiektach z dużą mocą zwarciową konieczne są aparaty o wyższej zdolności lub koordynacja z wyłącznikami przedlicznikowymi.

Budowa wyłącznika nadprądowego

Standardowy wyłącznik MCB składa się z trzech zasadniczych elementów: bimetalu odpowiedzialnego za ochronę przed przeciążeniem, członu elektromagnetycznego zapewniającego ochronę zwarciową oraz komory gaszeniowej, w której gasi się łuk elektryczny powstający przy rozłączaniu prądu zwarciowego. Każdy z tych elementów ma określoną żywotność, dlatego po dużym zwarciu aparat powinien być wymieniony, nawet jeśli wizualnie wygląda dobrze.

Oznaczenia na obudowie

Na obudowie aparatu znajdują się: prąd znamionowy In, znamionowe napięcie pracy Ue, zdolność zwarciowa Icn (np. 6000), litera charakterystyki (B, C, D) oraz oznaczenie zgodności z normą EN 60898. Brak któregokolwiek z tych oznaczeń jest sygnałem, że aparat nie powinien być stosowany w profesjonalnej instalacji.

Najczęstsze błędy w doborze

Najczęściej spotykane błędy to: dobór aparatu wyłącznie po prądzie znamionowym, bez uwzględnienia charakterystyki, oraz stosowanie aparatu o zaniżonej zdolności zwarciowej. W obu przypadkach instalacja działa poprawnie do momentu poważnego zwarcia – i wtedy ujawnia swoje braki w sposób spektakularny.